U subotu se navršava 30 godina od najvećeg uspjeha u istoriji srpske klupske košarke.
Tog 16. aprila 1992. godine košarkaši Partizana postali su šampioni Evrope. U epskom finalu u Istanbulu savladali su španski Huventud 71:70. Međutim, Istanbul nije jedini grad koji ima posebno mjesto u srcima partizanovaca kada se pomene ovaj istorijski uspjeh.
Tu je i gradić koji se nalazi u srcu Španije, na tridesetak kilometara od centra Madrida sa manje od 200.000 stanovnika. Fuenlabrada. U to vrijeme vladale su velike tenzije u bivšoj Jugoslaviji, besneo je rat u Hrvatskoj i polako se “rađao” u Bosni i Hercegovini.
Zbog toga se SR Jugoslavija našla pod sankcijama međunarodne zajednice, pa je FIBA zabranila Partizanu da svoje mečeve igra u Beogradu.
Crno-bijeli su morali da potraže neutralni teren, a odluka je pala na Fuenlabradu.
Samo jedna utakmica bila je dovoljna da domaća publika zavoli momke u crno-bijelim dresovima. Bio je to njihov Partizan de Fuenlabrada.
“Fuenlabrada je bila nešto što je vezano za naše osvajanje titule, ta ljubav i ta energija, to se rijetko viđa, a bio sam po svijetu”, rekao je Predrag Danilović.
Ta veza između Partizana i Fuenlabrade je nevjerovatna i za Špance, pa 30 godina posle i dalje traže objašnjenja šta se tu dogodilo.
“Imao sam 19 godina. To je bilo čudo. Niko nije vjerovato u nas na početku sezone. Dio tog trijumfa pripada i Fuenlabradi. Bili smo klinci koji nisu razumijeli rat. Samo smo željeli da igramo košarku”, rekao je ovih dana Špancima Nikola Lončar.
“Svi znaju koji su to pratili da su navijači u Fuenlabradi navijali čak i protiv Huventuda koji je na kraju bio i poslednji protivnik, i mislim da su samim tim ljudi u Fuenlabradi bili srećniji jer nisu osjećali nikakvu bliskost sa tom ekipom, dok je sa Estudijantesom bila sasvim druga priča”, pričao je prije nekoliko godina za B92.net o Fuenlabradi Mlađan Šilobad.
Rastrzani između domaćeg takmičenja i evropskog “domaćinstva” u Španiji, košarkaši Partizana su te sezone prevalili hiljade i hiljade kilometara.
“Ta godina je bila teška u svakom pogledu što se tiče Srbije i Jugoslavije u to vrijeme. Znamo da je bilo ratno stanje, ljudi su bili okrenuti prema bitnijim stvarima, gledali su kako da prežive. Mogu da kažem da je malo ljudi moglo da normalno da prati sportska dešavanja. Mislim da je javnost skrenula pažnju na nas tek kad smo došli do same završnice. Čak ni tada nisu vjerovali da možemo doći do krova Evrope, ali neke kockice su se poklopile i šut Đorđevića nam je donio titulu prvaka Evrope”, sjeća se Šilobad.
Jedan od glavnih krivaca za dolazak Partizana u Fuenlabradu bio je Hose Kintana, tadašnji gradonačelnik španskog mjesta.
“Tek smo otvorili Fernando Martin arenu (5.700 mjesta) i ponudili su nam tri tima iz bivše Jugoslavije da igraju kod nas. Ja sam se odlučio za Partizan jer je to bio veoma mlad tim, najmlađi u Evropi. To je bilo nezaboravno iskustvo koje je promijenilo naše živote. Danilović, Đorđević, Željko… Grad se okrenuo ka Partizanu. Bio je to sportski uspjeh koji niko nije očekivao. Obradoviću nije smetalo što ljudi dolaze da gledaju treninge”, sjeća se trenutni predsjednik Fuenlabrade Visente Ortega.
Cijela sezona je bila istorijska, pa i njen početak. Željko Obradović samo što je završio igračku karijeru, postao je trener Partizana.
Tadašnji potpredsednik kluba Dragan Kićanović iskoristio je slobodan dan reprezentacije na pripremema za Evrobasket 1991. i ponudio Obradoviću mjesto trenera.
Javili su selektoru Dušanu Ivkoviću da više ne može da računa na njega. Da su postali kolege. Rizik koji se kasnije višestruko isplatio Partizanu, ali i Obradoviću.
Crno-bijeli su sezonu u kojoj su osvojili najvredniji trofej u klupskoj istoriji odigrali sa veoma mladim timom (prosek 21,7 godina), a od početka do kraja takmičenja samo jednom su igrali u Beogradu.
Takmičenje u grupi u Evroligi crno-bijeli su završili na četvrtom mjestu, sa devet pobjeda i pet poraza.
U četvrtfinalu je eliminisan italijanski Knor (Virtus). Bolonjezi su imali odličan tim predvođen bivšim jugoslovenskim reprezentativcem Jurijem Zdovcom.
U prvom meču u beogradskom Pioniru Partizan je pobijedio rezultatom 78:65. Revanš je odigran u Bolonji 17. marta i Partizan je poražen minimalnim rezultatom 61:60.
Treća utakmica, “majstorica” igrala se dva dana kasnije takođe u Italiji. I pored velikog pritiska sa tribina, mladi Partizanovi košarkaši su pokazali karakter i u dramatičnoj završnici slavili sa 69:65.
Drugi put u istoriji, crno-bijeli su izborili mjesto na fajnal foru.
Interesantno, sve četiri ekipe koje su se plasirale igrale su u istoj grupi u regularnom dijelu takmičenja što dovoljno govori koliko je težak bio Partizanov put do titule.
U polufinalu, košarkaši Partizana igrali su sa još jednom italijanskom ekipom – Filipsom iz Milana i pobijedili rezultatom 82:75. Bili su na korak od sna.
Onda je uslijedilo epsko finale u dvorani “Abdi Ipekči” u Istanbulu i duel sa Huventudom.
Meč dva potpuno izjednačena tima bio je pun preokreta. Na poluvremenu crno-bijeli su vodili sa 40:36.
Poslednji minut – 68:68. Đofresa je na osam sekundi prije kraja postigao dva poena. Svi su pomislili da je to kraj.
Osim jednog čoveka.
“Još samo osam sekundi! Dva poena prednosti za Špance. Đorđević… Tri poena, tri poena! Vrijeme je isteklo!”, urlao je komentator Dragan Nikitović.
71:70 – Partizan je šampion Evrope.
“Sjećam se tog koša sa velikim ponosom. Promijenio je naše karijere i živote cijele generacije. Kad god ga se sjetimo zaplačemo. Dugo sam uvježbavao taj šut na kraju treninga. Samo sam gledao linije na parketu. Ponosan sam na Špance iz Fuenlabrade koji su nas dočekali i prigrlili”, rekao je Đorđević.
Najefikasniji igrač finalne utakmice bio je Predrag Danilović, koji je meč završio sa 25 poena i koji je proglašen za najkorisnijeg igrača “Fajnal-fora”.
“Interesantno je da Saša i ja nismo pričali te sezone”, izjavio je nekoliko godina kasnije Predrag Danilović.
To ih nije spriječilo da postanu najbolji bekovski tandem u Evropi i donesu Partizanu najznačajniji trofej u istoriji.
Aleksandar Đorđević je u narednim godinama postigao još mnogo odlučujućih koševa.
Predrag Danilović je osvojio još jednu titulu šampiona Evrope.
Željko Obradović je postao najbolji evropski trener i 30 godina kasnije se vratio u Partizan da zaokruži bajku.
Partizanov šampionski tim:
Aleksandar Đorđević, Predrag Danilović, Nikola Lončar, Igor Mihajlovski, Zoran Stevanović, Igor Perović, Dragiša Šarić, Željko Rebrača, Mlađan Šilobad, Slaviša Koprivica, Vladimir Dragutinović, Ivo Nakić.
Trener Željko Obradović.
