Moraju svi da znaju da je u Pljevljima nemoguće kreirati koncept razvoja bez zahvatanja iz privrednih društava koja zagađuju životnu sredinu. Rudnik uglja i TE Pljevlja su morali raditi uspješno svih prethodnih 40 godina, jer se u suprotnom ne bi moglo funkcionisati u Crnoj Gori. Drugi veliki sistemi mogli su raditi sa promjenjljivim uspjehom ili nijesu morali uopšte raditi, život bi tekao dalje. Kombinat aluminijuma Podgorica, Boksiti i Željezara imali su poslednjih decenija više neslavnih faza, nego onih drugih. Život u Crnoj Gori je išao dalje i bez Radoja Dakića, Primorke, Budvanske rivijere, Brodogradilišta Bijela, Celuloze, Polimke, Vunka, Gornjeg Ibra, Titeksa, Fabrike elektroda, Rudnika Brskovo, HTP Boke, Oboda, Javorka i drugih, ali Rudnik uglja i TE Pljevlja morali su neprekidno, bezuslovno raditi. Hidroelektrane Perućica i Piva ne bi mogle ni približno snabdijevati električnom energijom privredu, građane i turizam.

Pljevlja su tipičan rudarsko-industrijski grad i nakon nekoliko decenija intenzivne eksploatacije uglja, grad sa velikim promjenama prirodnog pejzaža, degradiranim prostorom, izostalom rekultivacijom, velikim količinama otpadnih voda i najzagađenijim vazduhom.

Ozbiljna strategija uticaja industrije na životnu sredinu u Pljevljima i dalje ne postoji i pored činjenice da su Rudnik uglja, EPCG i Gradir MNE snažno devastirali prostor, zemljište, vazduh i vodu.

Zbog svega navedenog, u Pljevljima je nemoguće primijeniti održiv ekonomski razvoj, jer EPCG i Rudnik uglja svakom prilikom kada se insistira na izdvajanju dijela prihoda za Opštinu Pljevlja, kao i kada se insistira na mjerama sanacije životne sredine, isto doživljavaju kao biznis barijeru i udar na poslovanje. Još rigidniji stav ima Vlada Crne Gore, jer smatra da je zahvatanje od privrede i zagađujuće industrijske proizvodnje u korist Opštine Pljevlja nedopustivo. Nikada niko u Vladi i Ministarstvu ekonomije nije imao senzibilitet za interes građana Pljevalja i za nevolje koje ih pogađaju. Sva zasjedanja i svi sastanci završavani su bez zaključaka koji bi donijeli podršku Pljevljima. Nije ih to interesovalo. Njima je bilo važno pobijediti na izborima.

Moraju svi da znaju da je u Pljevljima nemoguće kreirati koncept razvoja bez zahvatanja iz privrednih društava koja zagađuju životnu sredinu. Rudnik uglja i TE Pljevlja su morali raditi uspješno svih prethodnih 40 godina, jer se u suprotnom ne bi moglo funkcionisati u Crnoj Gori. Drugi veliki sistemi mogli su raditi sa promjenjljivim uspjehom ili nijesu morali uopšte raditi, život bi tekao dalje. Kombinat aluminijuma Podgorica, Boksiti i Željezara imali su poslednjih decenija više neslavnih faza, nego onih drugih. Život u Crnoj Gori je išao dalje i bez Radoja Dakića, Primorke, Budvanske rivijere, Brodogradilišta Bijela, Celuloze, Polimke, Vunka, Gornjeg Ibra, Titeksa, Fabrike elektroda, Rudnika Brskovo, HTP Boke, Oboda, Javorka i drugih, ali Rudnik uglja i TE Pljevlja morali su neprekidno, bezuslovno raditi. Hidroelektrane Perućica i Piva ne bi mogle ni približno snabdijevati električnom energijom privredu, građane i turizam.

Pljevlja su najvažnije mjesto privređivanja u Crnoj Gori, mjesto koje daje život državi, dok su životi građana ove jedinstvene opštine permanentno ugrožavani. Nerazumijevanje je kulminiralo kada su se politike Crne Gore  i Pljevalja izjednačile. Kada je politika koja je dugo dominirala na državnom nivou, ubjedljivo pobijedila i u Pljevljima. U DPS-u tada postaje vidljivo da svi lokalni funkcioneri treba da su zadovoljni samom činjenicom namještenja i zapošljavanja na primamljivim radnim mjestima. Niko nije trebao da kaže riječ kritike zbog nepoštenog odnosa Vlade prema Pljevaljima. Zašto bi tu idilu sada neko kvario? Kada je sve bilo na svom mjestu, radna mjesta u opštini su na raspolaganju, jednako i radna mjesta u privredi, treba samo uzeti svoj dio kolača. Fatalna greška u pristupu, fatalna greška u poimanju politike, sindrom sebičnog i bezvrijednog razmišljanja u tada najozbiljnijoj političkoj strukturi u državi.

Od istog sindroma pate i ostali politički subjekti, DF, Demokrate, manje partije. Sada kada su vlast konačno i oni dotakli i okusili, vidjeli smo da caruju populizam, nepotizam, i opet isto, zadovoljenje funkcijama i foteljama. Ono što je moglo djelovati kao istina u jednom vremenu, u drugom je bila zabluda. Društvo je u velikoj opasnosti da samo sebe uruši zbog pohlepe i gluposti. A sve je jednako opasno za Pljevlja. Izgubili smo sve ove godine unazad. Za buduće, bolje dane u Pljevljima se moramo boriti.

Velika greška političkih partija je što ljude žele imati uskopartijski. Sloboda mišljenja se ne poštuje. Ljudi postaju sredstvo za ispunjenje “viših ciljeva” i stranke ih žele oblikovati kao da su  od plastelina. Rijetki su izuzeci gdje zdravorazuman stav može biti poštovan.

I da se razumijemo Pljevlja su i trebala odigrati presudnu ulogu u obezbjeđenju energije Crnoj Gori. To nije i ne može biti sporno. Jednako kao što stabilnost Crne Gore zavisi od uspjeha turističke sezone, tako se neće opstati ni bez energije čije je srce proizvodnje u Pljevljima. Nedostaje ekvivalentna raspodjela našeg državnog kolača. Ovdje se radi o nerazumijevanju, većina ne razumije da je u Pljevljima potrebno organizovati život u skladu sa snagom ove opštine, analogno njenom bogatstvu. Zabrinjavajuća je nesrazmjera kvaliteta života na sjeveru i jugu Crne Gore.

Volja je jedina neiscrpna snaga. Za sve one koji žele biti menadžeri, moraju znati da je dobar menadžer osoba koja predano ispunjava kompanijske ciljeve, ali koja istovremeno razvija dobru saradnju sa svim drugim važnim adresama. Za sve ljude odavde, Pljevlja moraju biti tema broj jedan.

Zaprijetilo je poslednjih par godina, da bi lanac proizvodnje energije od uglja u Pljevljima mogao uskoro prestati sa radom. Evropska Unija prekida korišćenje fosilnih goriva i istovremeno upozorava Crnu Goru da u bliskoj budućnosti mora učiniti isto. Međutim, ocjena je da EU sporo primjenjuje zelenu energetsku tranziciju i još uvijek pomaže industriju fosilnih goriva. Rusko-ukrajinski rat uticaće da problemi sa obezbjeđenjem energije postanu puno veći i da bi elektrane na ugalj ponovo mogle biti rješenje.

Pljevlja moraju imati jasnu sliku šta u oba slučaja? Ako velika industrija nastavi sa radom u ovoj opštini ili ako ona ubrzo postane prošlost? Odgovori na ovaj izazov su daleko od jednostavnih i tokom sledećih sedmica pokazaću građanima kako razmišljam o ovim temama? Pljevlja sa Rudnikom uglja i TE Pljevlja u budućnosti ili bez ova dva privredna giganta? Ova pitanja su se   sama nametnula, a mi ako ne budemo razmišljali o budućnosti na vrijeme, nećemo je ni imati.

Srećna okolnost je da je bogatstvo opštine Pljevlja daleko od iscrpljenog. Uz ovaj obim korišćenja, fosilna goriva najbogatije opštine markirana su za sledećih 100 godina. Ali ono što više nikada nećemo dopustiti je da se ona koriste sa isključenim interesom Pljevalja. Neprekidno ćemo širiti uticaj na razvijanju svijesti da dio pogače od koje svi u Crnoj Gori živimo, mora da ostane u njenoj najbogatijoj opštini. Na cijeli proces ne može uticati niko pojedinačno, ali je više nego očigledno da je otpor sve veći. Gotovo sve političke partije, makar to bilo i u skladu sa dnevnim potrebama ukazuju na problem. No, i to je korisno. Taj korak u Pljevljima jedino još nije savladao DPS. Ali moraće, ako misli politički da opstane. Nije sve u foteljama i ličnom interesu. Takođe i SD, i BS, moraju se posvetiti krucijalnim pitanjima ovog podneblja, a zaboraviti ko će i gdje biti raspoređen. Vrijeme apsolutne vlasti je prošlo. Ne treba zadržavati ono što odlazi, niti tjerati ono što dolazi.

Ako se desi da građani Pljevalja presudno usmjere povjerenje građanskoj listi koja će im biti ponuđena, ko god u budućim konstelacijama tvorio zajedničku lokalnu vlast, sa ove adrese biće opomenut da zaboravi na lični interes i da se posveti poslu i dobru Pljevalja. Onaj ko ne bude htio ili umio tako, neće taj posao ni raditi. Jednako kao što će svako ko je posvećen poslu, ko je dobronamjeran i pošten, nevezano kako politički razmišlja, koje je nacije i vjere, imati svoje mjesto u lokalnoj upravi. Imati mjesto i ulogu da se posveti napretku svoga grada i opštine.

-Mirko Đačić